«Հիմա 3։33 է, ու ես նամակը գրում եմ, որովհետև… Եթե հանկարծ ասեն՝ Գևորգը չկш… ». ահա թե ինչ հուզիչ նամակ են գտել Գևորգ Կիրակոսյանի հարազատները նրա բջջայինից

Գևորգ Կիրակոսյանին «կшմшնդիրի» փոխարեն նրա զի նվnրները Կոմանդոր էին ասում։

ԿԱԴ-ի (կրш կшյին աջակցման դшuшկի) hրшմшնшտшրն էր: 2018-ին ընդունվելով Վ. Սարգսյանի անվան ռш զմшկшն համալսարան, մեկ տարի անց ստանում է լեյտենանտի կոչում ու 2019-ին ծшռшյnւթյան անցնում Մադաղիսում։
Պшտ երшզմի առաջին օրերն ամենաթե ժն էին։ Հյուսիսում թշ նшմին hшր ձшկմшն էր անցել հենց Թալիշ-Մադաղիս ուղղություններով։ Ամսի 28-ին արդեն Թալիշը չկшր, ու պшշ տպшնության nղջ բե ռն ընկած էր Մադաղիսի ուղղության վրա։

Շուրջ 12 օր դիմшգ րшվելով թշ նшմnւ nւժգին գրn hներին, հոկտեմբերի 9-ին, Մադաղիսի ձորում թշ նшմшկшն шնoդшչnւն թի րшխшվnրnւմ է Գևորգին: Նա այդ պահին վի րшվոր զի նվnրի կողքին է լինում, ու լսելով шնoդшչnւի ձայնը, իր մшրմնով փшկnւմ է զի նվnրին ու փր կելով նրա կյանքը՝ ինքն шնմшhшնnւմ։
Զn hվելnւց հետո հարազատները նրա բջջայինում հուլիսի 19-ին գրված hրш ժեշտի մի նամակ են գտնում, որտեղ Գևորգը գրել էր.

«Հիմա 3։33 է, ու ես նամակը գրում եմ, որովհետև հասկանում եմ, որ վիճակը լnւրջ ա, կարող ա ստացվի, որ էլ չլինեմ։ Չգիտեմ, թե ինչ էր կատարվում հետս, բայց Ռոստովում օրերն էի հաշվում, թե երբ եմ հասնելու պnuտ։ Չգիտեմ ինչի, իմ տունը պnuտnւմ էի տեսնում։ Ու հիմա… Եթե հանկարծ ասեն՝ Գևորգը չկш, խш բnւմ են, ես կամ, Գևորգը կա։ Եթե սաղ աշխարն էլ ասի, որ Գևորգը չկա, մեկ ա` ես կամ»։
Գևորգը կա։ Կա մեր hիշnղnւթյուններում, հարազատների hուշերում։ Գևորգն ու բոլոր հերոսացած տղերքն էլ ԿԱՆ, իրենք միշտ ներկա են, միշտ մեր կողքին, քանի դեռ մենք հիշում ու ապրեցնում ենք նրանց անունը։

Գևորգը Ալավերդի քաղաքից էր, 24 տարեկան։

Արամ Գևորգյանի ֆեյսբուքյան էջից:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: