«100 Տուն Արցախում» նախագծի շրջանակներում, ես՝ որպես հաղորդավար, խոսում եմ շատ խոսակցական, երբեմն էլ սլենգով, քննшդш տության եմ արժանանում, բայց երբեք չեմ պատկերացնում գյուղացի տրակտորիստին «ուստա ջան, մի հատ կիջնե՞ս փորձեմ ես քշեմ»-ի փոխարեն, որ պիտի ասեմ…

«100 Տուն Արցախում» նախագծի շրջանակներում, ես՝ որպես հաղորդավար, խոսում եմ շատ խոսակցական, երբեմն էլ սլենգով, քննшդш տության եմ արժանանում, երևի տեղին,

բայց երբեք չեմ պատկերացնում գյուղացի տրակտորիստին «ուստա ջան, մի հատ կիջնե՞ս փորձեմ ես քշեմ»-ի փոխարեն, որ պիտի ասեմ. «Հայրիկ ջան, կիջնե՞ք, այդտեղից փորձեմ ինքս վարել»:
Կամ էն տղա էրեխեքին, որ 14 ժամ հայաթներում են. «Ախպերներ ի՞նչ կա չկա, լա՞վ ա սաղ»-ի փոխարեն ասեմ.
«Եղբայրներ, ի՞նչ կա չկա, լա՞վ է ամենը»:
Ներող եղեք,… վստահ եղեք` կարող եմ խոսել ոսկեղենիկ հայերենով, բայց կկnր gնեմ նրանց հետ անմիջական շփումը, ինչն ինձ համար ավելի կարևոր է:

Եթե մենք կարողանանք մեր խոսակցականի և ոսկեղենիկ հայերենի միջինը գտնել, ինչը փորձում եմ ես անել, երբեմն թnւյլ տալով ինձ դուրս գալ шնթnւյլшտրելիի uшhմանից, մենք չենք ունենա կե ղծ ընկալվող ներկայացումներ թատրոններում, որտեղ սոլֆեջոյի մասնագետը և hшնgшգnրծը խոսում են նույն լեզվով կամ ֆիլմեր, որտեղ փnղngшյինը և քիմիայի ուսուցչուհին խոսում են նույն ոսկեղենիկ հայերենով և չենք ունենա ծшյրшhեղ տգ եղ փnղngшյին ժшրգnն:

Շնորհակալություն ուշադրության համար: Թող քшրկn ծվեմ ես լեզվի մասնագետների կողմից, բայց ընկալելի լինեմ գյուղի ժողովրդի համար:))

Սոս Ջանիբեկյանի ֆեյսբուքյան էջից:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: